Dla większości z nas kajakarstwo górskie to szybka jazda w rwących nurtach spienionych rzek. Tak jest rzeczywiście. Kto jednak zna naprawdę ekstremalne odmiany kajakarstwa górskiego? Jakie zapytacie? Jak choćby spływanie wodospadów.

Na czym to polega? Wlewasz wodę do kajaka,dobrze napływasz, zamykasz oczy i lądujesz na ołówek. Phi, spływanie wodospadów - rzeknie jeden czy drugi pyszałek - spływałem wodospad w zeszłym roku. Nie, nie spływałeś. Nie pisano o tobie w gazetach i nie jesteś na Wikipedii. Nie chodzi tu bowiem o skoki przez jazy i głazy na polskich rzekach, których trudność, powiedzmy sobie szczerze, nie przekracza WW3 i to w niektórych odcinkach.

Mowa o naprawdę wyczynowych, trwających 3 sekundy skokach z najciekawszych wodospadów świata.

Taki rodzaj kajakarstwa uprawia niewielu, bo 3 s to zbyt krótka chwila, nawet na zastanowienie się co tak naprawdę oznacza ponad 50 metrów. Trzy sekundy wystarcza jedynie na zaklęcie pod nosem. Obecny rekord należy do Tylera Bradta, który skoczył wodospad Palouse Falls w USA. Wysokośćprogu (56m) może wydać się mizerna, w porównaniu do najwyższego wodospadu świata czyli Saltodel Angel (979m) znajdującego się w Wenezueli. Z pewnością jednak uśmieszek pogardy zniknąłbyz ust człowieka, który stanąłby na krawędzi Palouse Falls. Pamiętajmy, że upadek do wody z wysokości ponad 30 metrów powinien zakończyć się dla człowieka śmiertelnie.

Rzecz prawdopodobnie nie dotyczy Tylera Brandta i jemu podobnych. Znajomość techniki boof to zamało, żeby wyjść cało z rzeki po takim skoku.

Podejmowanie prób powtórzenia wyczynu Tylera Brandta bez wczesnego przygotowania nie jest wskazane, szczególnie, że Tyler Brandt trenował skakanie wodospadów niemal przez całe życie.

Zazwyczaj słysząc o podobnych wyczynach ludzie pukają się w głowę. Wewnątrz jednak z pewnością pozostaje zazdrość i podziw. Szczególnie, że wodospadowych ryzykantów jest niewielu. To znaczy – w porównaniu np. z ludźmi spożywającymi banany. Skoki wodospadowe to grupka entuzjastów m.in.: Fred Wondre, Tao Berman, Felix Lammler, Logan Grayling, Shaun Baker, Pedro Olivia, którego właśnie ostatniej wiosny pobił Tyler Brandt.

Pedro Olivia skoczył Salto Below Brazylii - wodospad liczący 39m wysokości. Pozostaje pytanie co z Europejczykami i wielkimi wodospadami Europy. Czy ktoś je w ogólewidział oraz czy ktoś je w ogóle skacze? Pewnie skaczą ale się nie chwalą, bo wodospady w Europie to przede wszystkim Norwegia, Islandia i Szwajcaria. Kraje dosyć odludne i chłodne, gdzie ciężko choćby o jednego gapia. Nic więc dziwnego, że spływanie takich wodospadów jak Gulfoss, czy Detifoss w Islandii nie jest wśród Europejczyków zbyt popularne, a rekord Felixa Lammlera ze szwajcarskiego wodospadu Leunenfall (34m) jest kwestionowany.

Najwyższym wodospadem na Starym Kontynencie jest Ramnefjellsfossen, którego nikt nie skacze, bo jego wysokość to 808m. To zbyt wielkie wyzwanie dla człowieka, a nawet dla Tylera Brandta. Zwykły plastykowy kajak to troszkę za mało, żeby przeżyć upadki do wody z wysokości powyżej 30m. Polietylenowe kajaki do kajakarstwa wysokogórskiego, lub freestyle'u nadają się do skoków ,ale muszą zostać specjalnie wzmocnione. Dodatkowo instalowane są w nich zabezpieczenia chroniące delikwenta przed kompresyjnym złamaniem kręgosłupa. Dodajmy do tego piankę, kamizelkę asekuracyjną, kask, wiosła, które po nieuniknionej kabinie i tak się zgubią, i ten nieszczęsny kajak, który ma duże szanse na totalną kasację.

Shaun Baker powiedział kiedyś, że czuje, że żyje tylko wtedy, kiedy ledwo ujdzie z życiem. Pewnie właśnie dlatego spływanie wodospadów, chociaż to piękny i romantyczny sport, nie znajdzie sobie nigdy szerszej grupy zwolenników.

Czytaj także:
» Kajakiem po rekord 

Źródła:

blog.kajak.org.pl
hurleyweir.com
turystyka.webzine.pl
wikipaddle.org
wikipedia.org